Flókin áfallastreita – CPTSD

Flókin áfallastreita (Complex PTSD / ICD-11) er skilgreind sem viðbót við grunneinkenni PTSD. Einkenni geta meðal annars verið viðvarandi neikvæð sjálfsmynd, skömm, sektarkennd og erfiðleikar í tengslum við aðra. Röskunin getur haft áhrif á persónuleg samskipti, fjölskyldulíf, nám, starf og aðra mikilvæga þætti daglegs lífs.

CPTSD tengist oft langvarandi erfiðum aðstæðum í æsku.

Að alast upp án þess að hafa aðgang að fullorðinni manneskju sem hægt væri að treysta eða leita til þegar lífið varð erfitt getur haft djúp áhrif á öryggistilfinningu barns.

Það getur til dæmis verið andlegt, líkamlegt eða kynferðislegt ofbeldi, vanræksla, skortur á öryggi eða tilfinningalegum stuðningi, neysla á heimili eða skilnaður foreldra (Felitti, 1998).

Óstöðugleiki er oft kvíðavaldandi og eykur streitu frá unga aldri.

Þegar barn fær ekki næga leiðsögn eða öryggi getur það farið að efast um sjálft sig og heiminn í kringum sig.

Barnið getur jafnvel farið að trúa því að þetta sé því sjálfu að kenna.

Ungmenni þróa síðan með sér bjargráð til að takast á við erfiðar aðstæður sem geta síðar orðið óhjálpleg viðbrögð í samskiptum og samböndum á fullorðinsárum.

Flókin áföll geta meðal annars haft áhrif á streituþol, sjálfsmynd, tengsl og hvernig einstaklingar upplifa öryggi.

Taugakerfi sem þarf lengi að vera á varðbergi getur með tímanum orðið mjög viðkvæmt fyrir streitu og álagi.

Rannsóknir sýna að því fleiri erfiðleikar sem einstaklingar upplifa í æsku, því meiri geta áhrifin orðið á líkamlega og andlega heilsu síðar á lífsleiðinni (Felitti, 1998).

Sumir átta sig fyrst á áhrifum æskunnar þegar þeir fara að skoða eigin líðan og viðbrögð síðar á lífsleiðinni.